Her şeyden önce “ibadet” kelimesi, dinî bir kavram. Bir söz veya fiile “ibadet”

diyebilmemiz için onun Allah ve Resulü (a.s.m.) tarafından emredilmesi

Kur’an’ın neresinde, “Namaza gerek yok, çalışmanız da ibadettir” diyor?

Hangi hadis kitabında, “Çalışırken namaz kılmayın, o da bir ibadettir” diyor?

Aksine Rabbimiz, hiçbir alış verişin kendilerini namazdan alıkoymayan

mü’minleri bakın nasıl övüyor:

“Onlar öyle kimselerdir ki, ne bir ticaret, ne bir alışveriş, Allah’ı anmaktan,

namazlarını dosdoğru kılmaktan ve zekâtlarını vermekten onları alıkoymaz. Onlar,

kalplerin ve gözlerin dehşetten dönüvereceği bir günden korkarlar. Ta ki, Allah

onları yaptıklarının daha güzeliyle mükâfatlandırsın ve lûtfuyla daha da fazlasını

versin. Allah dilediği kulunu hesapsız şekilde rızıklandırır.” (Nur: 37-38)

Bu ayetler, geçim için çalışmanın ibadete engel olamayacağını kesin bir şekilde

ortaya koyuyor. Hem düşünsenize: Namazı emreden Rabbimiz, bizim çalışacağımızı

bilmiyor muydu? Evet, çalışmak ibadettir. Sadece çalışmak değil,

yaptığımız her mübah iş, ibadet olabilir. Ama bir şartla: Önce namazı kılacaksınız,

sonra güzel bir niyet taşıyacaksınız.

Yani, “Asıl mal sahibi Rabbimdir. Rızkımızı O veriyor. Ancak bu rızkı kazanmak

için bizim çalışmamızı emrediyor. Biz de Onun emri ve rızası dairesinde,

helâl bir surette rızkımızı kazanmaya çalışıyoruz” diyecek, bu niyetle çalışacaksın.

İşte bu niyet ve namazla her yaptığınız davranış ibadet olabilir.

Ama namaz kılmadan, mübah işlerimiz ibadet olmaz.

Hem ibadet olsa bile, bir ibadet bir başka ibadete bahane olamaz. Söz gelişi,

“Namaz kılamam, oruç tutuyorum veya zekat veriyorum” demek, yanlıştır, çelişkidir.

Çünkü, namazı da, orucu da emreden aynı zattır. Hiçbir ibadet bir başka

ibadete engel değildir. Her birinin yeri ve zamanı ayrıdır.