Bir vakit namazı kılamazsanız diğer namazı da kılamayabilirsiniz. Bir defa

koptuğunuzda, bağışlayan rahmet aşağılardan sizi yakalamazsa çukura çakılmanız

Nefis asla doymaz, tatmin olmaz, isteklerini bitirmez. Kopardığı bir tavizi daha

büyük bir talep takip edecektir. Elinizi alırsa kafanızı da götürmek isteyecektir.

Nefsine selâm veren ona borçlu çıkacaktır. Tercih sizin. Uzatmadığınız kalbinizden

hangi rahmetin tutmasını bekleyeceksiniz ki?

Eğer bir gün, şeytan tüm bahaneleri tank yapıp üzerinize yürürse, eğer bir gün

nefsiniz yüreğinize taktığı zincirle sizi sürükleyip götürmek isterse, kimden koparılmak

istendiğinizi hatırlayın.

Bu kopuş, anadan, babadan, yârdan, yurttan kopuş gibi değildir. Candan

kopmak böylesine hazin olamazdı. Kimden koparılmak istendiğinizi görün. Nasıl,

bir aslan gibi güçleneceğinizi, çelik gibi bir iradeye sahip olacağınızı anlayacaksınız.

O zaman hiçbir engel Yaratıcınızla olan bağı koparmayı başaramayacaktır.

Namaza karşı forvette oynayan veya kalecilik yapan bir futbolcunun psikolojisiyle

hareket etmelisiniz. Bunların ikisinin de gözü toptadır. Golcü futbolcu

“Nasıl etsem de gol atabilsem” diye gözünü kırpmadan topu izler. Kaleci de,

“Aman topu kaleye sokmayayım” diye devamlı topu takip eder. Gol fırsatını kaçırmayı

veya gol yemeyi, sanki ölüm gibi acı görürler.

Bilirler ki, milyonlarca taraftar onları izlemektedir. Onların başarısıyla sevinecek,

hatasıyla acıya boğulacaklardır.

Namaz için ezan okunduğunda bizleri kimlerin izlediğini hiç düşündünüz mü?

En başta Rabbimiz huzuruna bekliyor. Bizim kendilerini göremediğimiz, ama

ruhen her zaman etrafımızda olan melekler, nebiler, evliyalar bizim namaz için

koşmamızı istiyorlar. Allah’ın huzuruna coşkuyla koşuyorsak, mutlu oluyor,

Madem ki dinimizde imandan sonra en büyük hakikat namazdır; aklımız, kalbimiz,

ruhumuz, duygularımız namazla dolmalı, onunla doymalı, bütün zerrelerimizi

Allah’la buluşmanın sevinç ve heyecanı kaplamalıdır.

anlayışla bunları yazıyorum. Yoksa sadece hiç namaz kılmayanları kast etmiyorum.

Bu açıdan hiçbirimiz, “Biz zaten namazımızı kılıyoruz” diye işin içinden

sıyrılamayız.

Namazı geciktirmeye, ihmale veya baştan savma kılmaya mazeret diye gösterdiğimiz

şeylere bakın! Söyler misiniz, hangisi vazgeçilmez Allah aşkına?

Namaz benliğimizi öylesine doldurmalı ki, vaktimizi, yerimizi, işimizi ona

göre ayarlamalıyız. Muhterem validemin tedavi için hastaneye giderken ihtiyaç

çantasına koyduğu ilk şey, seccadesi olurdu. Ne kadar zor şartlarda ve yoğun